door Monica Silkens, voorzitter R.K. Kwartaalclub

Toen de pastoor zijn tweewekelijks bezoek bracht aan klas zes op een dinsdagmiddag in 1976, werd hij niet direct opgemerkt, daar aan de andere kant van de deur. Pas nadat hij enkele malen zeer luidruchtig had gekucht, zagen we zijn grijze haren door het kleine raampje. Een klasgenoot die het dichtst bij zat, sprong geschrokken op en liet mijnheer pastoor binnen. Deze liep van ergernis al iets rood aan, net als op zondag in de kerk, als hij zijn preek hield. Alleen eindigde hij dan steevast in een litanie van boze woorden waarbij witte stukjes naar buiten kwamen en zijn hoofd zo rood aanliep dat de parochianen afwachtend hun adem inhielden. Zou mijnheer pastoor ooit begrepen hebben dat de gespannen stilte in de kerk vooral kwam door zijn bijzonder expressieve uiting van Het Woord en veel minder door de inhoud van De Boodschap?

Vandaag kwam mijnheer pastoor het hebben over ons leven na klas zes. Want als oudsten van de lagere school zouden wij weldra uitvliegen, de toekomst tegemoet. Daarvoor was het belangrijk dat een ieder van ons precies wist wat zijn roeping was. Ieder mens heeft een roeping, wij dus ook. Aan die persoonlijke roeping valt niet te ontkomen, dat is vanaf de geboorte bepaald. En als een mens niet weet wat zijn roeping is, kan het raar lopen. Mijnheer pastoor legde uit dat doelloosheid, leegte en zinloosheid ons uiteindelijke lot zouden worden. Maar zolang wij aan de vooravond van ons echte leven met inspanning achterhaalden wat onze roeping was, zou Hij daarboven wel een oogje dicht willen knijpen en ons wat extra tijd geven. Dan zou het niet zo erg met ons eindigen als met Gekke Hendri, die altijd een fles in zijn handen had en vreemd rook, de zwalkende dorpsgek die onvoldoende had nagedacht over zijn roeping. Mijnheer pastoor vervolgde dat wij met zoiets essentieels beter niet te lang zouden wachten; je roeping dat was de toekomst; en je toekomst begon vandaag!

Na een week van 12-jarig filosoferen en diep nadenken wist ik nog steeds niet wat mijn roeping was. En een maand later was ik er nog niet achter. Slapeloze nachten. Ik wilde niet worden als Gekke Hendri en verstopte daarom zorgvuldig alle lege flessen in de tuin en douchte me voortaan ook 's morgens, zodat ik er zeker van was dat ik niet vreemd rook. En omdat ik mijn leven niet aan zinloze leegheid te grabbel wilde gooien (ik was een serieus kind) zond ik Hem een maand later een extra gebeden: "Wilt U alstublieft een oogje dichtknijpen? Want ik ben er nog steeds niet achter. Wat is toch mijn roeping?" Had ik nog reservetijd? Of was het al te laat?